Budowę neogotyckiego kościoła pod wezwaniem Świętego Krzyża rozpoczęto w 1903 roku. Ówczesny biskup - Tomasz Kuliński podjął dalekowzroczną decyzję o lokalizacji świątyni w przemysłowej dzielnicy Kielc, przed którą rysowały się obiecujące perspektywy rozwoju. Świątynię wystawiono na gruntach ofiarowanych przez mieszczan. Przy jej realizacji pomocna byłą hojna darowizna bogatego ziemianina z powiatu włoszczowskiego - Karola Malskiego, który przeznaczył na ten cel połowę swego majątku. Projekt architektoniczny kościoła wykonał Stanisław Szpakowski, znany architekt kielecki.

Prof. Jan Pazdur podaje, iż reakcja rosyjskich władz gubernialnych na podjęcie budowy nowego kościoła katolickiego była szybka - rozpoczęto bowiem budowę drugiej w Kielcach cerkwi prawosławnej, usytuowanej przy ul. Karczówkowskiej (obecny kościół garnizonowy). Pierwszy etap budowy kościoła Św. Krzyża ukończono w roku 1913. Prace budowlane trwały z przerwami do 1934 roku.

W 1908 roku utworzono przy kościele nową parafię Świętego Krzyża, którą po pierwszej wojnie światowej przejęli księża salezjanie (utworzyli oni i prowadzili przy kościele szkołę przysposabiającą chłopców do zawodu stolarza). Konsekracji kościoła dokonano w 1963 roku.

Ceglany kościół Świętego Krzyża jest budowlą halową, trójnawową, z transeptem i prezbiterium zwróconym na południe. Jego elewacje są przeprute ostrołukowymi otworami okiennymi, opięte uskokowymi szkarpami. Fasadę kościelną zwróconą na północ flankują dwie masywne wieże (dwie mniejsze wieże usytuowano po bokach prezbiterium). Na dachu, na przecięciu korpusu nawowego i prezbiterium, wzniesiono sygnaturkę. Na trójosiowej fasadzie, w górnej części znajduje się ostrołukowy fryz arkadowy, z kamiennymi całopostaciowymi figurami Apostołów, ustawionymi w niszach. Wieńczy ją grupa Ukrzyżowania. Wejścia do kościoła od północy ujęte są w kamienne, profilowane portale, wykonane według projektu Wacława Borowieckiego. Nawę główną pokrywa sklepienie gwiaździsto-żebrowe, zaś nawy boczne: krzyżowo-żebrowe. Wystrój wnętrza kościoła i jego wyposażenie utrzymane są w stylu neogotyckim.

Po II wojnie światowej prowadzono przy kościele prace remontowe. W 1978 roku naprawiono i przebudowano schody wejściowe do wnętrza. W latach 80-tych zastąpiono pokrycie dachów z dachówki ceramicznej na blachę miedzianą. W 1992r. Pomalowano wnętrze. Prace te wykonała parafia na własny koszt.

Księża salezjanie, poza działalnością duszpasterską w parafii, inicjują szereg interesujących akcji z udziałem młodzieży.

Literatura:
Adamczyk J. L., Przewodnik po zabytkach architektury i budownictwa Kielc, Kielce 1997
Pazdur J., Dzieje Kielc 1864-1939, Wrocław-Warszawa-Kraków 1971